>
Fa   |   Ar   |   En
   واکاوی ادله و مبانی عدم مسئولیت پزشک در پرتوی آموزه های فقه  
   
نویسنده منتظری صالح ,صدرطباطبایی محمدعلی
منبع پژوهش حقوق كيفري - 1396 - دوره : 6 - شماره : 21 - صفحه:197 -226
چکیده    پزشکی به جهت سرو کار داشتن با حیات، سلامتی و جسم انسان، حسّاس و پرمخاطره است. علم پزشکی همواره عجین با احتمالات و نواقص بوده است و به ‌مثابه یک چاقوی دو دم که یک طرف آن سلامتی و طرف دیگر صدمه و حتی فوت بیمار است. تحلیل رابطه فقهی و حقوقی میان بیمار و پزشک به جهت اثری که نقش این ارتباط در مسئولیت در هنگام ایراد خسارت به بیمار دارد، با چالشی جدی مواجه است. فقها در خصوص عمل طبیب حاذق و متخصصی که عمل او مشروط به اذن مریض، مطابق با مقررات پزشکی و موازین فنی بوده و به عبارت دیگر بدون تقصیر، باعث ورود خسارت به بیمار می گردد، قائل به دو نظر می باشند. مشهور فقها حکم به ضمان طبیب کرده و چاره ای آن را اخذ برائت از بیمار می دانند و عده ای نیز حکم به عدم ضمان طبیب داده اند. قانون مجازات اسلامی مصوب 1370 به تبعیت از نظر اول مسوولیت پزشک را به صورت محض و بدون تقصیر پذیرفته بود.اما در قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1392 مقنن از نظریه دوم تبعیت کرده و رویکردی میانه و معتدل را پذیرفته و مطابق با اکثریت نظام های حقوقی، تقصیر را به عنوان مبنای مسئولیت پزشک تبیین نموده است. لذا در صورت عدم قصور یا تقصیر پزشک در علم و عمل، ضمان وجود ندارد. صاحبان این قلم پس از بررسی مستندات هر یک از دو قول و با تامل در مدلول و مفاد آنها، معتقدند: قول مشهور، فاقد وجاهت بوده و ادله را یارای تامین آن نیست. مقاله حاضر با دفاع از موضع نگارندگان و در راستای تبیین ماده 495 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 سامان یافته داست
کلیدواژه پزشک، کادر درمانی، مبنای مسئولیت، تقصیر پزشکی، فرض تقصیر
آدرس دانشگاه عدالت تهران, ایران, دانشگاه شهید مطهری تهران, ایران
پست الکترونیکی ma.tabatabaei.lawyer@gmail.com
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved