>
Fa   |   Ar   |   En
   ملی/ محلی گرایی بوم شناختی (اکولوژیک) (رویکردی نو به مقوله مدیریت و آمایش سیاسی فضا در ایران)  
   
نویسنده افضلی رسول ,یاری شگفتی اسلام ,قالیباف محمدباقر
منبع برنامه ريزي منطقه اي - 1392 - دوره : 3 - شماره : 10 - صفحه:1 -14
چکیده    از زمان شکل گیری دولت مدرن در ایران، تلاش برای ساخت و تحمیل یک هویت فضایی یکدست و هژمون بر عرصه فضای ملی و در مقابل نیز تلاش نخبگان محلی برای ساختن یک هویت محلی منحصر بفرد بدون توجه به روابط فرا محلی وجود داشته است. هدف این مقاله ارایه رویکردی نو به مقوله مدیریت سیاسی فضا در ایران است. رویکردی مبتنی بر مفهوم ضد ژیوپلیتیک به مقوله ی ملی-گرایی خشونت آمیز و محلی گرایی واگرا بر عرصه فضای جغرافیایی/ سیاسی سرزمین ایران. در واقع ارایه این رویکرد به درک و فهم نو و متفاوت از فضا و سیاست منجر می گردد. هر تغییری در این عرصه تغییراتی را در نوع تفسیر دیگران به وجود می آورد و در پی آن اشکال جدیدی از فهم در قالب فضا و گفتمان های متفاوت شکل می گیرد. این فهم تعاملی نامتناهی و حلقه ای بهم پیوسته از اشکال متفاوت خود و دیگری در قالب گفتمانی است که لزوماً مستلزم نفی هیچ کدام از طرف های مقابل نیست. این نوع رویکرد مبتنی بر مسیولیت پذیری در قبال فضاهای فرهنگی متفاوت است. در این رویکرد دیگری در قالب ذهن، زبان و فرهنگ خود آنان فهم می-گردد. استدلال اصلی این مقاله که با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده، این است که مدیریت سیاسی فضا از زمان شکل گیری دولت مدرن در ایران مبتنی بر ساخت یک هویت منفرد و یکدست در فضای ملی بوده و منجر به ملی گرایی خشونت آمیز از یک طرف و در مقابل محلی گرایی واگرا شده است؛ و ناکارآمد می باشد. لذا در جهت رفع این نقیضه، ملی/ محلی گرایی بوم شناختی را به عنوان الگوی بدیل مطرح می کند. ملی/ محلی گرایی بوم شناختی مبتنی بر این فرض است که فضای ملی و محلی جزیی لاینفک از یکدیگرند و فضا عرصه ای است برای دیالوگ و تفاهم نه تقابل. در فضای اکولوژیک، اخلاق فضایی بر اساس ارتباطات چندوجهی و شبکه ای فضاها، مردمان و مناطق مختلف ایران استوار است. در این فضا، سنت ها و روایتگری ها از تقسیمات متعارض شکل نمی گیرند، تفاوت های فضایی به گونه ایی مطلق دریافت نمی گردند، مفاهیم شباهت و تفاوت مقوله ای نسبی در نظر گرفته می شوند و از دوگانگی و تقابل های دوتایی خشونت آمیز و قوم محورانه در عرصه سیاست و فضای ملی/ محلی پرهیز می گردد. بسترهای اجتماعی چنین فضایی متفاوت از مدیریت دولتی و تولید امنیتی فضاست. ملی/ محلی گرایی اکولوژیک در یک تعبیر کلی مبتنی بر رابطه مستمر بین اذهان متفاوت در دو سطح ملی و محلی است. یافته ها عبارت است از دیالوگی مستمر بین علایق استراتژی های ملی و خواسته های محلی و منطقه ای. یکپارچگی ملی و فهم روایت ها و داستان ها و علایق محلی و منطقه ای در کانون ملی/ محلی گرایی اکولوژیک قرار دارد.
کلیدواژه مدیریت سیاسی ,فضا ,ملی گرایی ,محلی گرایی ,ایران ,هویت ,فضای اکولوژیک (بوم شناختی
آدرس دانشگاه تهران, ایران, دانشگاه تهران, ایران, دانشگاه تهران, ایران
 
 

Copyright 2015
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved